Moda
Londra'nın Türk Mirasçıları: Şubat'ta Kurulan Sahne
Dilara Fındıkoğlu, Bora Aksu ve Erdem Moralıoğlu aynı estetiği paylaşmıyor, aynı okulu temsil etmiyor. Yine de üçü birden Londra Moda Haftası'na, başka hiçbir şehrin sunamayacağı bir şeyi taşıyor.
Londra Moda Haftası her Şubat aynı soruyu sormama neden olur: bu şehir modaya ne katıyor? Paris'in kurumsal ağırlığının tam tersini — daha az tarih yükü, daha çok kimlik sorgulaması, alt kültür mirasını lükse tercüme etme cesareti. AW26 haftasında bu sorunun yanıtı yine üç isimde toplandı: Dilara Fındıkoğlu, Bora Aksu ve Erdem Moralıoğlu.
Üç farklı dil, bir zemin
Bu üç tasarımcı birbirine benzer giysiler dikmez. Fındıkoğlu'nun gotik feministliği, Aksu'nun lirik romantizmi ve Erdem'in miras soyluluğu arasında ortak estetik bulmak güç. Yine de birlikte okunduklarında net bir şey ortaya çıkar: her biri Londra'ya, İngiltere'nin henüz sahip olmadığı kültürel birikim taşıdı; bu birikimin üzerine, şehrin moda haftasını canlı tutan pratikler kurdu.
Fındıkoğlu AW26 koleksiyonunda İstanbul'un bir çarşısından edindiği metal mücevherleri kullandı. Parçalar yüzleri örttü, kadın bedenini zırh biçiminde kuşattı. Meselesi kadim bir şeyi yeniden kuruyordu: nesiller boyunca kadın bedenine işlenmiş saflık beklentisinin fiziksel mimarisini — duvarları, kafesleri, kısıtlamanın anatomisini — giysi diline çevirmek. Türk metal işçiliği burada devşirilmiş egzotizm olarak değil, anlatının iskelet kemiği olarak iş gördü; içeriden tanınan ama dışarıdan bakılınca boyutu kolay kaçan malzeme dili.
Türk metal işçiliği burada egzotizm süsü olarak değil, koleksiyonun iskelet kemiği olarak kullanıldı.
Bora Aksu: Suki'nin İzinde
Bora Aksu ise 18. yüzyıla ait İngiliz bir efsaneye döndü: West Wycombe mağaralarında trajik sona ulaşan genç barmenid Suki'ye. Koleksiyon öncesinde bölgedeki George & Dragon'da konaklaması, Hellfire Caves'i bizzat gezmesi — bu araştırma biçimi şovu salt estetik alıştırmadan çıkardı. St. Paul's Kilisesi'nde Alison Sudol'un sesiyle sahnelenen defile, tül katmanları, houndstooth takımlar ve yakaya yığılmış incilerle hayaletin bedenle yüzleşmesini anlattı. Aksu'nun kesimi İstanbul bespoke terzilik geçmişini İngiliz miras hikâyeciliğiyle uzun süredir örmekteydi; bu koleksiyonda o örgü en berrak hâlindeydi.
Bu Şubat, üç Türk tasarımcının aynı haftada Londra sahnesinde durması; medyanın bunu bir trende değil, olgunluğa atfetmesi dikkat çekiciydi. Türk kültürel mirasını doğrudan, özür dilemeden ama salt kimlik politikası egzersizine indirgemeden kullanmak — ince bir denge. Üçü de koruyor.