79. Festivalin Tam Dosyası
Altın Palmiye’den paylaşılan oyunculuk ödüllerine, Park Chan-wook’un jürisinden Croisette’in polemiklerine — 79. Cannes’ın bütün perdeleri tek dosyada.
Sayıyı Keşfet12 yazıSevanthe sinema masası, 79. Cannes Film Festivali’ni perde perde topladı. Altın Palmiye’yi Fjord’a taşıyan Mungiu’dan paylaşılan yönetmen ödüllerine, Park Chan-wook jürisinin çizgisinden festivalin kendiyle kavgasına — kazananların da kazanamayanların da tam haritası bu dosyada.
Park Chan-wook başkanlığındaki Cannes 2026 jürisi, üç beraberlikli ödül ve cüretkâr bir çizgiyle festivalin yönünü işaret etti. Sekiz üyenin masasında hangi sinema kazandı, hangi tartışma doğdu?
Cristian Mungiu'nun Fjord'u, 79. Cannes Film Festivali'nin Altın Palmiyesi'ni kazandı. Film; göç, çocuk koruma sistemi ve kültürel çatışmayı, Mungiu'nun imzası olan sert ahlaki çerçevede sıkıştırıyor. Yönetmenin 2007'deki 4 Ay 3 Hafta 2 Gün'den bu yana en güçlü çalışması.
On yıla yakın sinema dışında kalan Rus yönetmen Andrey Zvyagintsev, Minotaur ile Cannes 2026'da Büyük Ödül'ü kazandı. Claude Chabrol uyarlaması olan film, 2022 Rusya'sını kıskançlık ve savaş arasında sıkışmış bir adamın gözünden anlatıyor. Ödül törenindeki konuşması ise salonu donduran bir an oldu.
Pawlikowski'nin Cannes 2026'da paylaşılan En İyi Yönetmen ödülünü kazanan Fatherland filmi, Thomas Mann ile kızı Erika'nın 1949'daki yolculuğunu siyah-beyaz bir ağırbaşlılıkla anlatıyor.
Los Javis, Lorca'nın yarım kalan romanından üç zamana yayılan bir queer destan çıkardı; Cannes 2026'da En İyi Yönetmen ödülünü Pawlikowski ile paylaştı, eleştirmenleri böldü.
Valeska Grisebach, The Dreamed Adventure ile Cannes 2026'nın Jüri Ödülü'nü aldı. Bulgaristan'ın Türkiye-Yunanistan sınırındaki bir kasabada, bir arkeoloğun suça kayışını amatör oyuncularla kurulu gündelik gerçeklikten bir gangster destanına dönüştürüyor.
Cannes 2026'da oyunculuk ödülleri tek bir yıldıza değil, perdeyi paylaşan iki çifte gitti: All of a Sudden'da Efira ile Okamoto, Coward'da Macchia ile Campagne. Park Chan-wook jürisinin tercihi.
Cannes 2026'da asıl pusula yan ödüllerdeydi: En İyi Senaryo Marre'ye, Altın Kamera Ruandalı Dusabejambo'ya, Kısa Film Altın Palmiye'si Arjantinli Federico Luis'e gitti. Kazanan eserler ve nedenleri.
James Gray'in Paper Tiger'ı on dakika alkışlandı, ödül alamadı; Na Hong-jin'in Hope'u salonu ikiye böldü. Cannes 2026'da eleştirmen favorileriyle jüri tercihleri neden ayrıştı?
Cannes 2026'nın kırılma noktaları: Frémaux'nun yapay zekâ çıkışıyla Meta sponsorluğunun çelişkisi, açılışta Gazze ve kara liste tartışması, kırmızı halıdaki kıyafet isyanı ve Amerikan stüdyolarının yokluğu.
79. Cannes'ın kırmızı halısı yeni bir kuralla açıldı: çıplaklık ve kuyruklu hacimli elbiseler yasak. Bella Hadid'in Schiaparelli'sinden festivalin moda evleriyle sinema arasında kurduğu sahneye.
83. Venedik yarışmasında 20 filmden yalnızca biri kadın yönetmene ait. Barbera'nın 'yeterli kalite bulamadık' yanıtı, bir seçim değil, bir anlayışın portresi.
83. Venedik'te gürültü yarışmada, sinema Critics' Week'te. Escobar'ın çiftliği, yapay zekâ arşivi ve Güney'den yeni sesler.
Gurvinder Singh'in Punjabi featürü Rehmat, 79. Locarno Film Festivali'nin ana yarışmasında yerini aldı; Naseeruddin Shah başrolde. Singh'in sinemacılığı Locarno'nun editoryal kimliğiyle neden örtüşüyor?
Lance Oppenheim, Some Kind of Heaven ile çarpıcı bir belgesel ilk filmi yapan yönetmen, kurgu debüsü Primetime ile 83. Venedik Film Festivali ana yarışmasına giriyor. Robert Pattinson başrolde, yapımcı Ari Aster, dağıtım A24.
Serra'nın kamerası bir nesneyi kaydetmiyor; bir sesin varoluş biçimini çöküyor. Caven'i izlemek, Fassbinder'ın izini bir başkasının eli üzerinden sürmek.
On yıllık böbrek hastalığının ardından nakil geçiren Denis Côté, Locarno 2026'ya dönüyor. 17. filmi Nobody's Violence ötanazicinin içsel kırılmasını anlatıyor.
Dokuz yıllık sürgün sessizliğinden dönen Zvyagintsev, Chabrol'ün bir aldatma hikâyesini Rusya'nın ahlaki enkamına dönüştürdü. Cannes Grand Prix'si bunu tescilledi.
Emin Alper'in Berlin ödüllü Kurtuluş filmi, Kürt dağlarındaki toprak kavgasını anlatan bir parabolle şiddeti anlamaya çalışıyor — suçlamak için değil.
Fransa'da üç büyük platform Fransız sinema koruma sistemine itiraz ederken asıl tartışma şu: Bir filmi izlemek için 15 ay beklemek haktan mı mahrumiyet mi?
Venedik Film Festivali'nin 83. edisyonu Eylül 2-12 tarihleri arasında Lido'da gerçekleşecek ve dün açıklanan yarışma programı, son yılların en auteur ağırlıklı seçkisi olarak öne çıkıyor.
Telluride her yıl aynı şeyi yapıyor: programı açılıştan bir gün önce duyuruyor, izleyiciyi önceden ısıtmıyor. 2026'da bu kararın mimarı Rebecca Hall.
Kore-eda Hirokazu 2026'da iki festival, iki film, iki farklı ses. Look Back, Tatsuki Fujimoto'nun mangasını 35mm'de canlıya döken bu yılın en meraklı uyarlaması.
Ink, 2 Eylül'de 83. Venedik'i açıyor. Guy Pearce Murdoch'u, Jack O'Connell editör Larry Lamb'i canlandırıyor. Boyle neden bu filmi seçti, Venedik neden onu seçti?
Lee Chang-dong'un Possible Love'ı Venedik ve TIFF'e gidiyor. Jeon Do-yeon, Sul Kyung-gu ve sekiz yıllık bir suskunluğun ardından gelen film platforma olan ilişkisini de sınıyor.
30 Temmuz'da Kuzey Amerika genelinde 136 bağımsız sinema Art House Theater Day'i kutluyor. Biz burada kaç tane kaldı?
Denis Côté Locarno'ya geri döndü. 17. filmi Nobody's Violence, yönetmenin hastalık yıllarında olgunlaşan sinemasının en net ifadesi olabilir.
Denis Villeneuve, Dune: Part Two'yu doğrudan gişeye bıraktı. Hiçbir festival koltuğunda izlenmedi, herhangi bir jüri değerlendirmedi. Aralık 2026 için planlanan Part Three ise Venedik'e gidip gitmeyeceği sorusuyla boğuşuyor. Barbera'nın daveti var, yapımcıların henüz kararı yok. Bu tartışma, bir filmin lojistiğini değil, bir festivalin neye ihtiyaç duyduğunu anlatıyor.
Martin McDonagh'ın her yeni filmi bir argümandır. Three Billboards'ta öfkenin ahlaki sınırları, Banshees'te dostluğun anlamsız çözülüşü. Wild Horse Nine, 1973 Şili darbesinin arifesinde Easter Island'a sürülen iki CIA ajanının hikâyesiyle yine bir şeyi tartıyor: vicdanın coğrafyası ne zaman daralır, ne zaman genişler? Searchlight Pictures'ın Kasım vizyonu için planlanan filmin, McDonagh'ın son iki filmi gibi Venedik'te prömiyerini yapması bekleniyor.
Fjord, Mungiu'nun Romanya dışına çıktığı ilk film. Kamera, yargılamak yerine titriyor — bu onun en eski etik tercihi.
Pawlikowski, Fatherland'da tarihsel mekânı değil ahlaki uzaklığı ölçüyor — siyah beyaz yalnızca estetik bir tercih değil, mesafenin kendisi.
Hong Sang-soo'nun yeni filmi 'Nowhere to Lay My Eyes', Jeju Adası'nda bir annenin restoranını, bir üvey babanın belgeselini ve Sanghee'nin kendi başına çektiği çok kısa filmleri anlatıyor. Locarno'nun uluslararası yarışmasında, 79. edisyon, 5-15 Ağustos.
2-12 Eylül 2026'da gerçekleşecek 83. Venedik Film Festivali, bu yıl iki Onur Altın Aslanı'nı aynı sene dağıtıyor: George Clooney ve Ellen Burstyn. İki farklı sinema yaşamı, iki farklı soru.
Alejandro González Iñárritu'nun Digger'ı henüz Venedik resmi seçkisine girmedi — resmi duyuru 23 Temmuz'da. Ama fragman düştü, adı her yerde. Emmanuel Lubezki'nin 35mm VistaVision'ıyla çekilen bu siyasi hiciv, yönetmeni daha önce hiç görülmediği bir yöne taşıyor.
Mike Leigh, 82 yaşında yeni filmini Londra'da tamamladı. Tender Loving Care, Marion Bailey ve Kate O'Flynn'ı bir araya getiriyor. Seçki belirsizliğini koruyor ama Venedik 83'ün adı ağızdan düşmüyor.
Araki yıllar boyunca rahatsız olduğu karelere sonunda dokunabildi. Ama bir filmi 'düzeltmek' onu daha mı iyi yapıyor?
Heder'in engelli hakları aktivisti Judy Heumann'a adadığı biyografik drama, TIFF'in hangi sinemanın açılışa değer olduğunu yeniden tarif etme isteğini yansıtıyor.
Darren Aronofsky'nin filmografisi, standart bir 'büyük yönetmen' anlatısına uymaya direnir. Ama her filmin ortasında aynı saplantı durur: bir insan bedeninin kendi kendini nasıl tükettiği.
Hollywood kara listesi, sinema tarihinin en az konuşulan utançlarından biri. Locarno Film Festivali 5-15 Ağustos 2026'da bu kara sayfayı kapsamlı bir retrospektifle perdeye taşıyor.
Orion Pictures, 1990'da filmin dört saatini ticari bir tehdit olarak gördü ve Costner'ı kırptı. Otuz altı yıl sonra, Locarno Film Festivali'nin Histoire(s) du Cinéma bölümü o kesilen görüntüleri geri veriyor.
Dustin Hoffman'ı bir aktör olarak değil, bir sinema argümanı olarak düşündüğümde karşıma şu çıkıyor: beden, yönetmenin çizdiği blocking'in ötesine geçip kameranın kendisiyle diyaloğa girebilir.
Penélope Cruz ve Javier Bardem ile çekilen Bunker, Florian Zeller'in mekanı psikolojik baskı aleti olarak kullandığı üçüncü büyük denemesi — ve en tehlikeli olanı.
Hlynur Pálmason, The Love That Remains'i bir yılı aşkın sürede, kısa film şeritlerinden damıtarak çekti. Bu, bir evliliğin ölümünü anlatmanın en dürüst yolu olabilir.
Werner Herzog seksenli yaşlarında iki kardeşi bir dağın içinden hayali bir ülkeye tünelle ulaşmaya çalışırken çekiyor. Bucking Fastard Cannes yarışmasından reddedildi, yönetmeni daveti geri çevirdi. Ama asıl mesele festivalden önce başlıyor: Herzog'un bu filme neden ihtiyacı vardı?
Sundance'ta prömiyer yapan, Temmuz sonunda ABD'de vizyona girecek filmiyle Gregg Araki on iki yıllık sessizliği bozuyor. Ama bu kez soru farklı: cinselliği varoluşsal bir kriz olarak kodlayan bir yönetmen, onu gündelik bir anlaşmazlığa dönüştürdüğünde ne kalır geriye?
Seksenini geride bırakan bir yönetmen, dünyanın en prestijli film festivaline 'hayır' diyebilir mi? Herzog dedi. Bucking Fastard Eylül'de Venedik'te. Ama asıl mesele film değil: festivalin bir sanatçıya biçtiği değer, sanatçının kendine biçtiği değerden düşük geldiğinde ne olur?
Bong Joon-ho, Cannes 2026'da yaptığı açıklamayla sinema dünyasını şaşırttı: yıllar içinde bir kontrol delisi olarak inşa ettiği kariyerinin ardından, şimdi animasyonun sınırsız dünyasında o 'kontrol delisi'ni tam anlamıyla serbest bırakmak istediğini söylüyor. Ally, Güney Pasifik'in hiç keşfedilmemiş derinliklerinde yaşayan meraklı bir domuz kalamarının hikâyesi; bir gün güneşi görmeyi ve doğa belgeselinin yıldızı olmayı hayal eden bu küçük varlığın macerası, aynı zamanda büyük bir yönetmenin biçimle yaptığı en cesur bahsin adı. Parasite'ten Mickey 17'ye uzanan yolda Hollywood'un hem kucakladığı hem de bütçe baskısıyla zorladığı Bong, şimdi live-action'ın fiziksel kısıtlarının ötesine geçiyor. Ayo Edebiri, Bradley Cooper, Dave Bautista ve Werner Herzog'u seslendirdiği kadroyla 2027'de vizyona girecek olan Ally, 52 milyon dolarlık bir animasyon projesi. Neden bu sefer animasyon? Cevabı kontrolün kendisiyle değil, gerçek dünyanın neyi imkânsız kıldığıyla ilgili.
One Battle After Another, Paul Thomas Anderson'ın bugüne kadar yaptığı en eğlenceli film olabilir — ama bu tanım onu küçümsemiyor, tam tersine olağandışı kılıyor. Pynchon'ın Vineland'ını yirmi yılı aşkın bir süre taşıyan Anderson, sonunda California yollarında VistaVision kamerasını kurdu ve 1960'lardan beri kimsenin dokunmadığı bu formatla hem gişe rekorları kırdı hem de sinema tarihini yeniden tartışmaya açtı. Leonardo DiCaprio, Sean Penn ve Benicio del Toro'lu oyuncu kadrosuyla çekilen film, Şubat 2026'da Altın Heykel dahil altı Oscar kazandı. Ama asıl mesele ödüllerden önce: nasıl hem Pynchon hem blockbuster, hem 35mm selüloit hem de macera filmi olunabildi? Anderson bu soruyu sormakla yetinmiyor — cevabı da perdeye yazıyor. Çünkü bir filmin hem kalabalık salonları ayağa kaldırması hem de biçim tartışması başlatması, bu yüzyılda ancak PTA'nın elinden çıkabilir.
Hong Sang-soo'nun Berlinale 2026'daki 34. filmi, bir aktrisin röportajları hatırlayamamasını sinematik bir soruşturmaya dönüştürüyor.
İlker Çatak'ın Altın Ayı kazanan filmi Yellow Letters, sanatçıları hedef alan siyasi baskıyı Türkiye bağlamında anlatıyor — ama hikâye evrensel.
Arkasında Arthur C. Clarke'ın mirası, 1970'lerin bilim kurgu estetiği ve zamanı sıvılaştıran bir hikâye var.
Maggie Gyllenhaal'ın jüri başkanlığı ve sektörden sızan isimler, Eylül'de ne tür bir sezonla yüz yüze geleceğimizin ilk hatlarını çiziyor.
Bozkırdan denize geçişte değişen yalnızca manzara değil — ışık, ritim ve mesafe de değişiyor. Bir yönetmenin mekânı nasıl okuduğu, Türk sinemasının en güçlü teknik damarı.
Paris'te ölümle yüzleşen iki kadını anlatan film, Hamaguchi'nin sessiz mizanseninin Fransızcayla nasıl konuştuğunu gösterdi.
Belçikalı yıldızın Verhoeven'dan Hamaguchi'ye uzanan çizgisi, Fransız sinemasının oyunculuk anlayışında son on yılın en ilginç tartışmasını barındırıyor.
Fight Club 4K restorasyon: Fincher'in değiştirdiği sahneler tartışma yarattı. Bir film yönetmene mi, izleyiciye mi aittir?
Karlovy Vary 2026'da prömiyer yapan Hijamat, Panahi'nin kurguladığı, Moritz Bleibtreu ve Nastassja Kinski'nin oynadığı Müslüman bir aile dramı. İran sineması bir yol buluyor.
Juliette Binoche Karlovy Vary 2026 onur ödülü alıyor. Kiarostami, Haneke, Kieslowski üçgeninde bir kariyer portresi.
Cannes Classics 2026'da 55 yıl sonra nihayet tam sürümüyle gösterilen The Devils, sansür tarihi ve sanatçının hakkı üzerine büyük sorular açıyor.
Trainspotting 30 yıl sonra 4K restorasyon ile geri döndü. Ewan McGregor'ın o koşusunun neden hâlâ yakıcı göründüğünü soruyorum.
Venedik 83 jürisi belli oldu: Maggie Gyllenhaal başkanlığında Johnnie To, Kaouther Ben Hania. Eylül'ün sineması şimdiden konuşuluyor.
79. Locarno Film Festivali 5-15 Ağustos 2026 tarihleri arasında gerçekleşecek. Bu yılki Open Doors programı Afrikalı sinema yapımcılarına odaklanıyor: kurgu, belgesel ve animasyonda 10'dan fazla ülkeden sesler. Locarno yıllardır bu işlevi üstleniyor — Cannes ve Venedik'in almadığını almak, görmediğini göstermek. Ama bu misyon ne kadar gerçek, ne kadar sembolik?
Amazon MGM Studios filmi bıraktı. Netflix geçti. A24 hayır dedi. Focus Features ilgilenmedi. Warner Bros.'un Clockwork etiketine de uymadı. Luca Guadagnino'nun yönettiği, Andrew Garfield'ın Sam Altman'ı canlandırdığı OpenAI biyopiki Artificial, 40 milyon dolarlık bir post-prodüksiyon sürecinde alıcı arıyor. Şimdi MUBI ve Neon çevrelerinde dolaşıyor. Bu trajikomik hikâye, hem AI çağında film yapmanın hem de bağımsız dağıtımın bugünkü haritasının bir özeti.
LED volume stüdyoları artık çoğu yüksek bütçeli yapımın standart aracı. Aktörler bilgisayarla üretilmiş arka planlara bakarak sahne çekiyor; çöl, orman, okyanus artık pikselden oluşan simülasyonlar. Bu bir konfor meselesi değil — aktörün ve yönetmenin ne hissettiği, kameranın içine ne girdiği meselesi.
83. Venedik Film Festivali, 2 Eylül'de kapılarını açacak. Resmi program henüz açıklanmadı — tam liste Temmuz sonunda duyurulacak. Ama kulaktan kulağa dolaşan isimler şimdiden festivale olası bir şekil veriyor: David Fincher'ın The Adventures of Cliff Booth'u, Joel Coen'in Jack of Spades'i, Paul Schrader'ın The Basics of Philosophy'si. Üç yönetmen. Üç farklı oda. Ve hepsinin içinde bir adam oturuyor.
Lynne Ramsay, Die My Love'ı Cannes'a 'aceleyle yetiştirilmiş' bir film olarak tanımladı ve bitiş sahnesini değiştirmek istediğini açıkladı. Sorun şu: MUBI filmi 24 milyon dolara aldığında ne satın almak istediğini biliyordu. Bu, bir yönetmenin sanatsal iradesiyle dağıtımcının ticari hesabı arasındaki kırılma noktasının en somut hallerinden biri. Ve bu kırılma, artık istisna değil kural.
Christopher Nolan, The Odyssey'i çekmek için 2 milyon fit — yaklaşık 610 kilometre — IMAX filmi harcadı. 91 günlük çekim boyunca 400 pound ağırlığındaki kameralar her üç dakikada bir yeniden yüklendi; Fas çöllerinde, İzlanda buzullarında, İskoçya kayalıklarında. Bu bir zorunluluk değil, bilinçli bir seçimdi. Nolan'ın bu ısrarı teknik bir kapris olarak okunabilir. Ya da şöyle okunabilir: dijital sinemanın neredeyse mutlak egemenliğini kurduğu bir dönemde, bir yönetmenin mükemmel görüntünün değil, gerçek görüntünün peşinde olduğuna dair açık bir bildiri.
Karlovy Vary 3 Temmuz'da 60. kez perde açıyor. Çadır kurup yedi saat kuyrukta bekleyen genç sinefilleriyle bu festival, Cannes'ın aksine sinemanın hâlâ herkese ait olduğunu kanıtlıyor.
Il Cinema Ritrovato kırkıncı kez Bologna'yı film arşivine çevirdi. Açılıştaki Sunrise'ın negatifi bir asır önce yanmıştı. Restorasyon diriltme mi, yeniden yazma mı?
Nuri Bilge Ceylan, Kuru Otlar Üstüne'nin ardından yeni filmi Yorgun Güneş'e (Pale Sun) hazırlanıyor. Haziran-Ağustos 2026 arasında İstanbul ve Ege'de çekilecek yapımın başrolünde Pınar Deniz var. Arte France Cinéma destekli film, baba-kız arasındaki derin ama söze dökülmemiş kopuşu mercek altına alıyor.
Robert Bresson'un sinemasında konuşmanın çekildiği yerde anlatı bitmez; görüntü ile ses arasındaki o ince mesafede ruhun kımıltısı başlar.
Haziran 2026’nın gürültülü gişe takvimine karşı, yaz ışığını sabırla kullanan yavaş sinemaya ve Petzold’un yeni filmine bakıyoruz.
35mm yalnızca bir format değil, sinemanın teniydi. Dijitalin kusursuzluğu o teni soydu ve geriye pürüzsüz bir yüzey bıraktı. Tarkovski’den Ceylan’a, kaybolan dokunun izinde bir ağıt.
Algoritmalar neyi izleyeceğimizi söylerken, nasıl göreceğimizi de belirliyor. Sinemanın özgürleştirici bakışı, dijital platformların kişiselleştirilmiş kafeslerinde yavaş yavaş kayboluyor. Bir direniş çağrısı.
Sinema salonu yalnızca bir mekân değil; kolektif bir rüya, karanlıkta şekillenen bir ritüeldi. Bugün evlerimizdeki parlak ekranlarda o ritüelin çekirdeği çürüyor. Kaybolan, bir alışkanlıktan fazlası: sinemanın ontolojik vaadi.
Yavaş sinema, seyirciyi pasif bir tüketici olmaktan çıkarıp aktif bir katılımcıya dönüştürüyor. Bu yazıda Tarkovsky, Bresson ve Ceylan gibi ustaların izinde, uzun planın ve dinginliğin neden bir direniş biçimi olduğunu sorguluyorum.
Uzun plan, beynin zaman algısını yeniden çiziyor; ayna nöronlarla özdeşleşmeyi derinleştiriyor, mekânı karaktere dönüştürüyor. Tarkovsky'den Cuarón'a, sinemanın nörobilimsel temeline bir yolculuk.
Yıldızların göz aldığı perdede, asıl devrimi tek söz etmeyen figüranların mikro jestleri yapar. Bresson'un 'model'lerinden Kaurismäki'nin durgun yüzlerine, Tati'nin kalabalık koreografisinden dijital simülasyonların kaybettirdiği insani rastlantısallığa, sinemanın en duru anlarının anatomisi.
Sinema, seslerin kadraj dışından fısıldadığı bir iktidar oyunudur. Hitchcock'tan Lynch'e, akusmatik gölgelerin yarattığı gerilim ve sesin kesildiği anların yıkıcılığı üzerine; psikanaliz ile ses fiziğiyle örülü bir okuma.
Fransız Yeni Dalgası bir estetik hareketten önce bir eleştiri hareketiydi; Cahiers du Cinéma yazarları kamera almadan önce kalem aldı ve bu sırayı sinemanın sonraki yetmiş yılı ödedi.
Streaming'in kazandığı savaş, sinemanın kaybettiği bir savaştır — ama bu kaybın ne olduğunu tanımlayabilmek için önce salonun ne kazandırdığını hatırlamak gerekiyor.
Ran'ın savaş sahneleri salt aksiyon değildir; Kurosawa her karenin önceden çizilmiş taslaklarla kurulduğu titiz bir sinematografik denetimin ürünüdür.
Morricone'nin The Hateful Eight partisyonu, onun Sergio Leone ile kurduğu çalışma modelinden çok farklıydı; bu kez müzik görüntüyü altından değil, yanından destekliyordu.
Vittorio De Sica'nın 1948'de çektiği Bisiklet Hırsızları, stüdyo değil sokak tercih eden neorealizmin özetidir; bu tercih sinema tarihinin en verimli kırılma noktalarından biri oldu.
Ahlat Ağacı, Ceylan'ın diyaloğu bir araçtan çok bir malzeme olarak kullandığı nadir anıdır; Sinan'ın çarşı çarşı dolaştığı kitap hayali, aynı zamanda bir ülkenin düşünsel haritasını çizer.
Cannes'da Altın Palmiye kazanmak, bir yönetmenin kariyerinde iz bırakır; ama bu izin yara mı yoksa taç mı olacağını anlamak için birkaç yıl beklemek gerekir.
Persona'nın imge kataloğundaki iki yarım yüz fotoğrafı, sinema tarihinin en çok analiz edilen kadresi olma unvanını hâlâ korur; Bergman bu sahneyle kimliğin ne kadar kırılgan bir inşa olduğunu gösterdi.
Kiarostami, Kiraz Mevsimi'nde bir arabanın içinden soru sorar; yolcular değişir ama soru sabit kalır: Bir insan neden yaşamak ister?
Tarkovsky'nin Stalker'ı, zamanı anlatmak yerine zamanı yaşatan bir sinema deneyidir; her uzun planda seyircinin kendi varlığıyla yüzleşmesi beklenir.
Streaming'den habersizce kaybolan filmler, sıkıştırılmış görüntü, değişen kataloglar. Kendi film arşivinizi kurmak için somut bir başlangıç rehberi: disk, oynatıcı, bölge kodu ve raf düzeni.
Bir filmin perdedeki son hâlini yönetmen değil, kabindeki projeksiyoncu belirler. Yok olmaya yüz tutmuş bu zanaatın 70 mm canlanmasıyla geri dönüşü, sinemanın adı jenerikte hiç geçmeyen mesleğinin hikâyesi.
Karda atılan o çıtırtılı adım gerçek değil: bir torba mısır nişastası. Foley sanatçısı sesi taklit etmez; perdedeki bedeni eline alır, ona dokunulur bir gövde verir.
“Bir film özetlenmez, yaşanır. Vasat olana tek kelime harcamam; bir başyapıtı ise karanlık salonun sessizliğinde saatlerce savunurum.”Doğa Erinç · Sinema Editörü