Rider'ın Celine'i: İkinci Koleksiyonda Hayalet Yok, Ama Ev de Henüz Yok

Bir evin yeni yaratıcı direktörü, ilk koleksiyonunda ya devralmak ya da yıkmak zorunda hisseder kendini. Michael Rider ikisini de yapmadı. SS26'daki debusu, Phoebe Philo döneminin kelimelerini kullanmaya devam eden ama o cümleleri başka bir sesle kuran bir metin gibiydi: tanıdık sözcükler, yeni vurgu yerleri.

AW26 sonbahar koleksiyonu, bu tutumun pekiştiği yer. Rider, Philo yıllarında Celine'de çalıştı — evin içini biliyor, arşivin dilini biliyor. Bu avantajını ne yönde kullandığı, koleksiyonun gerçek sorusu.

Ne Gördük: Kesim, Hacim, Renk

Sonbahar koleksiyonu, double-breasted blazer üzerine kurulu. Omuzları genişletilmiş, bel çizgisi ima edilmiş ama sıkıştırılmamış; ceket üst bedenin bir çerçevesi gibi çalışıyor. Philo'nun Celine'inde de benzer bir inşaat anlayışı vardı — ama Philo, ceketin altındaki bedeni neredeyse sistematik olarak saklardı. Rider burada farklı bir tercih yapıyor: ceket ve beden birbiriyle diyalog kuruyor, biri diğerini örtemez.

Renk paletinde de küçük ama ölçülü bir cesaret var. Koyu çikolata ve vişne, krem ve siyahla yan yana geliyor; yanlış eşleşme gibi görünen bu buluşmalar aslında son derece hesaplı. Bunun Philo Celine'inden ayrılan bir dil mi yoksa onu yeniden yorumlayan bir devam mı olduğu, görene göre değişiyor. Bu belirsizlik, Rider için hem risk hem de oyun alanı.

Hedi Slimane'ın Gölgesi ve Rider'ın Pozisyonu

Celine'de üç ayrı dönemin ağırlığını taşımak, neredeyse imkânsız bir görev. Philo'nun entelektüel kadını, Slimane'ın rock-minimalizmi ve Rider'ın inşa etmeye çalıştığı üçüncü ses — bunlar farklı tüketici beklentilerine, farklı gazetecilik dillerine, farklı sosyal medya kültürlerine hitap ediyor. Rider'ın tutumu şimdiye kadar açık: dramatik bir kırılma yok, gürültülü bir manifesto yok.

Bazı eleştirmenler bunu temkinlilik, hatta can sıkıcı bir ölçü olarak okudu. Haklılık payı var. Ama aynı zamanda, Celine gibi sembolik yükü ağır bir evi kimlik krizine sokmadan taşımak, başlı başına bir tercih. Rider, 'her şeyin hafızanın parçası olduğunu' söylüyor. Bu filozofik bir kılıf da olabilir, bir tasarım ilkesi de — hangi çıkış kapısından bakarsanız.

Beni asıl ilgilendiren şey şu: Rider, Philo'nun hayaletini kovmak yerine onunla aynı odada oturmayı seçiyor. Bu, belirli bir özgüvenin işareti. Hayaleti inkâr etmek — Slimane'ın yaptığı gibi, tüm estetiği sil baştan değiştirmek — bir tür güç gösterisidir. Onunla birlikte çalışmak ise daha incelikli, daha riskli ve belki de daha uzun vadeli bir strateji.

AW26, ikinci bir koleksiyon. Rider'ın sesinin oturmaya başladığını söylemek mümkün. Ama Celine'in kendi dilinin tam olarak kurulduğunu söylemek için henüz erken. O ev henüz tamamlanmadı — ve belki de bu gerginlik, şimdilik en ilginç şey.