Via Veneto'nun Yeni Sahibi: Rosewood, Roma'da Bir Bankanın Kasasını Devraldı

Via Veneto'nun iki yakasında birbirinden farklı iki saat akar. Bir tarafta Veneto Caddesi boyunca yürüyenler, her iki adımda bir kafe markizini, paparazzi anısını ve 1960'lara sıkışıp kalmış bir şık-ama-gürültülü atmosferi geçer. Öte tarafta — ya da daha doğrusu altında — asıl Roma gizlenmiş durumda: katmanlı, ağır taşlı, ziyaretçisini beklemeyi bilen Roma. Rosewood'un ilk İtalya mülkü bu iki saat arasındaki mesafeye kurulmuş.

Binanın hikâyesi, otelden daha eski. Banca Nazionale del Lavoro'nun genel merkezi olarak inşa edilen yapı, 1930'larda döneminin en güçlü İtalyan mimarlarından Marcello Piacentini tarafından tasarlandı. Piacentini, Faşizm dönemi İtalya'sının kentsel yüzünü büyük ölçüde o çizdi — Roma'daki Città Universitaria'dan EUR semtine uzanan ağır, anıtsal çizgiler onun imzasını taşır. Via Veneto'daki BNL binası da aynı aile içinde; FAI (Fondo Ambiente Italiano) tarafından ulusal sanatsal miras kapsamında tescillenmiş, granit cepheli, yüksek sütunlu, içeri girildiğinde sesin kaybolduğu türden. Rosewood, bu yapıyı dönüştürmek için BAR Studio'yu seçmiş — Avustralyalı iç mekân firması, 'Piacentini'nin mirasını kazımak değil, altını çizmek' ilkesiyle çalışmış.

Kasanın İçinde Zaman

Rosewood Roma'nın konuşulacak mekânı rooftop değil — ki Roma'da panorama vadeden çatı barı artık sıradan bir adrestir. Asıl ilgi çekici olan zemin katın altı: asıl banka kasasının, çelik kapılarının ve tonoz duvarlarının korunduğu alan, şimdi bir Roma hamamına — therma'ya — dönüştürülmüş. Orijinal tonozlar tavanda duruyor, banka kasasının kalın çeliği başka bir bağlamda varlığını sürdürüyor, ama içeride ısı ve nem var. Bu tür kararlar — tarihi bir yapıyı 'saymak', ama onu müzeye değil yaşayan mekâna dönüştürmek — mimarlık açısından en riskli, iyi yapıldığında en etkileyici olanlardır. Roma, bu konuda çok az yabanı bağışlar.

157 oda ve 44 süitin büyük çoğunluğu Via Veneto'ya ya da Roma'nın çatı silüetine bakıyor. Rooftop'ta bir bar ve seansız yüzme havuzu var; ama çatının asıl özelliği dört odalı bir spa terası ve yansıma havuzu. Bunların yanı sıra üç yemek mekânı: modern İtalyan mutfağı sunan bir bistro, bir lobi bar ve kafetorya, bir de caddeye vuran ışıkla çalışan çatı barı. Zemin kattaki kasalı therma ise ayrı bir giriş üzerinden — biraz dehliz, biraz meydancık, biraz sürpriz.

La Dolce Vita referansı kaçınılmazdı; Rosewood da bunu kabul etmiş ve 'Via Veneto'nun ruhunu' tasarım konseptinin içine açıkça yerleştirmiş. Bu cesur bir karar: bir filmin nostalji yüküyle yarışmak, çoğu zaman kaybedilen bir savaş. Ama buradaki yaklaşım nostaljik yeniden canlandırma değil, binanın kendi soyundan gelen bir çeviri. Piacentini'nin taş sütunları ve mermer zeminleri konforla örtüşüyor; 1930'ların ağırlığı, 2026'nın dinlenme anlayışıyla bir arada duruyor. Yargı önceden verilmez — ama çerçeve doğru kurulmuş.

Via Veneto Şimdi Nerede?

Via Veneto'nun son yirmi yılı, onu bir seyahat dergisinin kapağından ziyade şehir içi geçiş noktasına dönüştürdü. Turistler geçiyor, bazı oteller var, eski cafelerin birkaçı ayakta; ama Piazza del Popolo'nun kalabalığı veya Pigneto'nun yeni-eski enerjisi yok. Rosewood bu boşluğa yerleşiyor. Başarılı olursa — ki bina gücü buna izin veriyor — caddenin kimliğini değil, nabzını yeniden çalıştırabilir. Başarısız olursa, bir fotoğraf arka planına dönüşür. Roma, her ikisini de çok gördü.

Roma'ya Nisan veya Ekim'de gidin, Via Veneto'ya Ağustos'ta değil. Caddenin havası serin havalarda açılıyor; kalabalık çekilince binanın kendisi de konuşmaya başlıyor. Rosewood'un 157 odası —bunların 44'ü süit— bir şehir otelinin getirdiği tüm konforla birlikte geliyor; ama asıl merak ettiğim şey, banka kasasının alt katındaki o therma'nın birinci yılını nasıl dolduracağı. Bir kasanın içinde duş almak mı, yüzmek mi, sadece oturmak mı — hangisi daha çok Roman duruyor? Roma, bu soruyu kendi hızında yanıtlayacak.