Tempranillo Artık Daha Az Konuşuyor

Ribera del Duero'yu ilk defa tadanlara şunu söylerim: ağzınızın içinde bir yumruk gibi hissettiren şey, hata değil. Bölgenin son otuz yılda inşa ettiği stil bu — güçlü, yoğun, odunsu, meyveyi sıkıştırılmış bir çekirdek gibi içine hapseden Tempranillo. Ama bu yumruk artık tek konuşan ses değil.

Pinea şarapçılığının başına geçen David Ayala, birkaç yıl önce kendine şu soruyu sordu: 'Renk, konsantrasyon ve tanin fazlalığımız var belki. Ama bize gerçekten gerekli olan akıcılık ve incelik değil mi?' Bu itiraf, o bölgede küçük değil. Ribera del Duero'nun dünyaya sattığı kimlik tam da bu 'fazlalığın' üzerine kurulu. Ayala'nın cevabı Korde oldu — Pinea'nın ana çizgisinden ayrı, eski asma tek parselden gelen, bütün salkımlarla çalışılan ve büyük eski fıçılarda yaşlandırılan yeni bir proje.

Korde'nin 2022 sürümünü şöyle tarif edenler var: bölgenin klasik stiline göre bir espresso'dan drip kahveye geçiş gibi. Rengi açık, yapısı gevşek, asit hatları net. İlk sip'te Tempranillo olduğunu zor anlarsınız — ki bu, Ayala için büyük olasılıkla bir zafer.

Gumiel de Mercado kasabasında ise Rodrigo ve Asier Calvo kardeşler, Casa Lebai üzerinden benzer bir dili farklı bir yapıyla konuşuyor. Eski asma tek parsel bağ, alan harmanı, Fransız fıçı yerine büyük eski foudre. Calvo kardeşlerin önceliği kasabanın kendi bağlarını anlamak ve yerellikle ilgili ne kadar çok şeyin üstünün örtülü olduğunu kazımak. Bu, New Nordic mirasından devşirilen ama şimdi Kastilya yaylasında yeniden anlam bulan bir dürtü.

Mert için bu tablo tanıdık: Burgundy'nin iklim baskısıyla küçük hasatlara mahkûm olduğu yıllarda terroir'ın nasıl netleştiğini gördük. Farklı bir mantıkla, Ribera del Duero'nun genç üreticileri de bölgenin toprağına, konsantrasyon yerine bir mercekle bakıyor. Kastilyalı yaylada 850 metre rakım, kuru ve taşlı toprak, gün içi büyük ısı farkı — bunların hepsi zaten incelik için elverişli bir iskelet sunuyor; ama meşe ve ekstraksiyon çoğu zaman bu iskeleti gizlemiş.

Bu hareket, doğal şarap dogmasıyla örtüşmüyor tam olarak. Ayala ve Calvo kardeşler 'doğal şarap üreticisi' kimliğini benimsemek yerine, önce bağı anlamaktan, salkımı dinlemekten söz ediyor. Jules Chauvet'nin hayaletini çağırmak yerine, kendi parseline bakmakla başlamak. Bu fark küçük değil.

Ribera del Duero'nun kurulu düzeni bu sesleri hâlâ marjinal buluyor. Korde küçük miktarlarda üretiliyor; Casa Lebai'nin bağı dar. Ama ne zaman ki bir bölgenin en genç elleri aynı soruyu sormaya başlıyor — 'Bu toprak gerçekte ne anlatıyor?' — o bölgenin haritası yavaşça yeniden çiziliyor demektir.