Schiaparelli AW26: Giysi Hafıza Nesnesine Dönüştüğünde

Schiaparelli Temmuz 2026 Paris couture haftasını açtı. Daniel Roseberry'nin bu koleksiyon için seçtiği hareket noktası, bir broştu: Alberto Giacometti'nin 1936'da Elsa Schiaparelli için tasarladığı sfenks — yarı insan, yarı hayvan. Mitin iki kimliği bir arada taşıyan yaratığı, Roseberry'nin bu sezon araştırdığı şeyin tam karşılığıydı: beden ve onun dışındaki her şey arasındaki sınır.

Gösteriyi anlatan yorumlarda, 10.200 lazer kesimli CD'den yapılmış uzun gümüş kolon etek öne çıktı — yaklaşık 46.000 boncuk ve 700 metreyi aşan antik gümüş kordonla tamamlanmış. Bir teknik göstergeydi bu, evet. Ama Roseberry'nin tercihinin arkasında başka bir şey var: CD, 1980'lerin ve 90'ların bellek nesnesi. Kaydedilmiş ses, saklanan zaman.

Aynı koleksiyonda kaseti nakışlanmış siyah ceket, platoformlu terliğin burnu üzerinde bezden ve reçineden yapılmış tüylü kedi — Roseberry bunları rastgele seçmedi. Hepsi bir dönemin tüketim nesnesi; zamanın üzerinden geçtiği, anlam kazanan ya da kaybeden şeyler. Haute couture, bu nesneleri yutuyor ve sanat nesnesine dönüştürüyor.

Elsa Schiaparelli, 1930'larda Dalí ve Cocteau ile kurduğu ilişkiyi yalnızca estetik bir tercih olarak değil, ideolojik bir duruş olarak taşıdı. Sürrealizm, rasyonelin sınırlarını sorguladı; Schiaparelli, bu sorguyu bedenin üzerine taşıdı. Roseberry, bu geleneği sürdürürken kendi jenerasyon nesnesini — CD, kaset, sinematik kimlik — malzeme olarak kullanıyor.

Bazı eleştirmenler bu koleksiyonu 'spektakl' olarak nitelendirdi. Yanlış değil ama eksik. Bir spektakl, seyircinin şaşkınlığını hedefler. Roseberry ise şaşkınlığı bir kapı olarak kullanıyor — içeri girdikten sonra sormamızı beklediği bir şey var: Bu nesne neden giysiye dönüştü? Bu beden neden bu yükü taşıyor?

Temmuz 2026 couture haftası, bu soruyla başlamış oldu. Yanıtlar sezon boyunca gelecek.