Moda
Anderson'ın Dior'u: Bir Sera, Bir Su Bitkisi ve Bar Ceketinin Yeni Ömrü
Jonathan Anderson, Tuileries bahçesini kapayıp içine dev bir sera kurdu — ve bu serada Dior'un en ikonik formunu yeniden düşündü.
Jonathan Anderson, Tuileries'e beyaz çadır kurmadı. Bahçenin Bassin Octogonal'ının etrafını devasa bir cam serayla kapattı, içine yemyeşil sandalyeler dizdi ve pistini havuzun üzerine uzanan nilüfer yaprakları üzerinde kurdu. Davetliler su kenarında oturdu, Musée de l'Orangerie'ye belki yüz metre mesafede. Oraya en yüz elli metrelik su nilüferi tuvali asılı. Bunu bilerek seçti.
AW26 hazır giyim koleksiyonu, Monet'nin sekiz parçalık 'Nymphéas' serisiyle kurduğu bu yakınlık üzerine inşa edildi. Renk paleti bunu yansıtıyor: yosun yeşili, inci beyazı, gümüşi gri, soluk leylak. Suluboya gibi işlenmiş ipek ve gaz. Koleksiyonun ilk üç görünümü, her biri tren kuyruklu ve peplum bluzla tamamlanmış katmanlı tutu eteklerden oluşuyor.
Bar Ceketinin Kaçıncı Hayatı Bu?
Anderson'ın erkek giyim koleksiyonundan geri dönen crop bar ceket burada yeni bir bağlam ediniyor. Şişirilmiş hacmiyle, altına katmanlı şifon etek giyen bir figür üzerinde ne yapıyor? Merak ettim, baktım: ceketlerin altındaki çift etek kademelerinin şifonu 'yüzlerce metre kumaşla' oluşturulmuş; ucundaki incik boncuklar ağırlık yaratıyor, kumaşın doğal düşüşünü sağlıyor. Bu teknik değil, bir terzinin ağırlık hesabı.
Nilüfer motifi doğrudan ama sıradan değil: sarı göbekli, pembe metal yapraklı büyük broşlar; çantalar ve ayakkabılardaki baskı ve üç boyutlu detaylar. 'Lily Heel' isimli topuk, nilüfer yaprağını andıran yuvarlak taban, yeşil nakışlı yapıyı; burnun üzerinde filizlenen heykelsi çiçeği bir araya getiriyor. Bu, bir temanın pazarlama versiyonu değil — koleksiyonun iç mantığından çıkan bir aksesuar dili.
Anderson, mirasla hesaplaşmayı her sezon yeniden icat ediyor. Dior arşivini kırıp ötesine geçmeye değil, onu ters yüz edip içinden yeni bir soru çıkarmaya çalışıyor.
Beni duraklatansa şu: Anderson bu koleksiyonla — beşinci hazır giyim defilesiyle — Dior'un DNA'sına dışarıdan değil, artık içeriden bakan biri gibi davranıyor. Bar ceketi yeniden yorumlamak, çok sayıda tasarımcının düştüğü bir tuzak. Kalanlar onu büyütür, uzatır, logoyla yükler. Anderson aksini yapıyor: küçültüyor, erkek giyimden kadın giyime taşıyor, altına tutu etek giydiriyor.
Eleştirimiz de var tabii. 17 yıldır moda yazıyorum ve her Dior koleksiyonunun ardından editoryal çevrelerin 'miras ile modernite' ekseninde döndüğünü görüyorum. Anderson bu tartışmayı kendisi getirmiyor — zaten orada olan bir tartışmayı canlı tutuyor. Bu bir takdir mi, yoksa rahatlama mı? Tam olarak karar vermedim.