Moda
Anderson'ın Disco'su: Dior SS27'de Smoking Bir Fikir Olunca
Jonathan Anderson'ın üçüncü Dior erkek defilesinde smoking ceketi yeniden yazdı — ve bu sefer dikiş, 18. yüzyılı sabahın dördüne taşıdı.
Davetiye siyah, diskotop biçiminde geldi. Studio 54'ü ima ediyor, evet — ama Jonathan Anderson'ı tanıyanlar bunu bir nostalji hamlesi olarak okumadı. Anderson'da her gönderme, tutanağa geçirilmiş bir sorudur: Bu kıyafet neden bu biçimde var? Bu sezon soruyu 24 Haziran'da Paris'in 8. arrondissement'ındaki Musée Nissim de Camondo'da sordu — ve salon, 18. yüzyıl dekorasyon sanatını bir sabah sonrası partiye dönüştürdü.
Smoking'in Yeniden Yazılması
İlk look açıldığında ne gördük: beyaz gömlek, taşan manşetler, üzerine ince siyah bir smoking ceketi. Hafif, neredeyse şeffaf kumaş. Beraber geçmesi beklenmez iki parçanın yan yana durması. Koleksiyonun geri kalanında smoking ceketinin şal yakası; kanvas, yıpratılmış denim, yünde yeniden belirdi. Anderson bu silueti kopyalamadı — onu 'örnekledi.' Tam da sezonun soundtrackini yapan Fred again..'in müzikteki yaptığını yaptı: bilinen bir yapıyı söktü, içinden bir frekans aldı, bambaşka bir bağlamda çaldı.
Bu ilişki — tasarımcı ve DJ arasındaki — koleksiyonun iskeletini oluşturdu. Anderson, Fred again..'in örnekleme yöntemiyle çalışmak istedi. Sonuç: 19. yüzyıl nakışı yırtık denim üzerinde; organze benzeri kumaşa yün baskı; smokin blazer ile iş gömleği yan yana. Eklektizm değil bu — bir okuma metodolojisi.
Smoking ceketi bir sınıf koduydu. Anderson onu söküp yerine bir zaman haritası koydu.
Neden Bu Sefer Dior Gibi Göründü
Anderson'ın Dior'daki ilk iki sezonunu kıyaslayanlar ortak bir gözlem paylaştı: ilginç ama ev sahibine uymuyor. SS27 bu tartışmayı kapattı. Koleksiyon hem Anderson'ın imzasını — gece ve gündüzün çatışması, kostüm tarihinden örnekleme, dikiş izini görünür kılma — hem de Dior Homme geleneğini taşıdı. Beyaz dinner ceketinin yırtık kotla eşleştirilmesi başka birinin elinde anlamsız bir provokasyon olurdu; burada ise her parçanın neden o parçayla durduğu hissettiriliyor. Bu, yapının bilgisinden geliyor.
Gece kıyafleti üzerine düşünen bir tasarımcıyla, gece kıyafetini yeniden icat etmek isteyen bir tasarımcı arasındaki mesafe burada kapandı. Anderson nihayet Dior'un içinden konuşuyor; maison'ın sesine kendi sesini karıştırıyor, sesini üzerine yazıp silmiyor.
Parlak Pantolon ve Sezonun En Dürüst Parçası
Koleksiyonun en konuşulan anı, gümüş ve altın payetli pantolonlardı. Anderson'ın Dior'daki en gösterişli hamle. Ancak bu parlaklık, koleksiyonun geri kalanına değil — tam aksine — ona bir zemin sağladı. Özenle işlenmiş, kasıtlı olarak ağır pantolonlar, yanındaki yırtık denim ya da rahat cekete özgürlük tanıdı. Gösteriş, burada bir kapanış değil; bir konuştu noktası. Defne'nin buna tepkisi basit: En iyi koleksiyonlar sezonun en zayıf anını bile anlamlı kılar. Bu pantolonlar kötü bir sezonda karikatür olurdu; burada bağlamın içinde oturuyorlar.
Müzenin 18. yüzyıl salonlarına dizilen bu koleksiyon, mekânla aynı soruyu soruyordu: Geçmiş nasıl yaşanır? Kopyalanarak mı, müzelik kılınarak mı, yoksa sesin bir parçası alınıp bugünün frekansına taşınarak mı? Anderson'ın cevabı üçüncü seçenekte; ve SS27, bunu en açık ifade ettiği koleksiyon oldu.