El Cerrahları ve Arzu Nesnesi: Ann Oren Locarno'ya Dönüyor

2022'de Piaffe'yi izlediğimde, Ann Oren'in sinema diline girdiğini hissettim — sert değil, sinsi biçimde. Bir çevirmenin bedeninin yavaş yavaş bir ata dönüştüğü o filmde, Oren'in kadrajı bedeni hem özne hem nesne olarak tutuyordu; aynı anda, hiç çözüme kavuşturmadan. Bu çift konumlanma beni rahatsız etti. İyi rahatsızlık.

Dört yıl sonra Oren, Objet A ile Locarno 79 ana yarışmasında. Başlık zaten bir manifesto: Lacan'ın psikanaliz söyleminden ödünç alınan objet petit a, arzunun hiçbir zaman gerçekten elde edilemeyen, dolayısıyla her zaman arzu olmaya devam eden o belirsiz nesnesidir. Oren bu kavramı bir hikâyenin omurgasına yerleştirmiş.

İki El Cerrahı, Bir Dürtü, Bir İstek

Ingeborg ve Adam, görsel cerrahlar — elleri tedavi eden, onaran, yeniden biçimlendiren iki insan. Aynı zamanda bir çift. Aralarındaki ilişkiyi 'aşk' diye tanımlamak mümkün ama 'kontrol' de işe yarıyor; belki her ikisi aynı anda. Ingeborg nesne çalmak zorunda hissediyor kendini. Adam ise nesneye dönüşmek istiyor. Biri ellerini boşluklara sokup çekiyor; diğeri kendini silmeye çalışıyor. Bu iki dürtünün bir arada var olması, filmin dramatik yükünü taşıyor.

Aenne Schwarz (Ingeborg) ve Louis Hofmann (Adam) kadrosuna Simone Bucio da katılıyor — Bucio'yu daha önce Carlos Reygadas'ın Our Time'ında (2018) izleyenler, onun kadraj içindeki sessiz ama yıkıcı varlığını hatırlayacaktır. Oren'in bu seçimi tesadüf değil: Bucio, kamera önünde bedeni hem bir araç hem bir argüman olarak taşıyabilen nadir oyunculardan. Gaia adıyla bu üçlüye dahil olduğunda filmin dengeleri bozuluyor. Bu bozulmanın biçimi, filmin sinematik iddiasının merkezinde.

Piaffe'den Bu Yana

Piaffe, Berlin sanat çevrelerinde çok konuşuldu ama geniş dağıtım ağlarına giremeyen o filmlerden biriydi. Objet A ise Oscilloscope Laboratories'in ABD haklarını aldığı, Bendita Film Sales'in uluslararası dağıtımını üstlendiği bir yapım. Bu, Oren'in sinemasının artık daha geniş bir ekrana kavuşacağı anlamına geliyor — ve bu doğru. Deneysel estetiği, gerçekten büyük perdede nefes alan bir sinema.

Locarno'nun bu filmi ana yarışmaya alması, festivalin kendi editoryal tercihlerini de konuşturuyor. Hong Sang-soo'nun minimalizmi, Maria Bäck'in anlatı gerçekçiliği ve Ann Oren'in bedensel-kavramsal dili aynı yarışma listesinde. Bu çeşitlilik bir eklektizm değil; festivalin 'iyi film' sorusunu tek bir estetik kalıba sıkıştırmayı reddetmesinin somut biçimi.

Objet A'nın prömiyeri Ağustos 5-15 arasında Locarno'da gerçekleşecek. Film için kesin tarih henüz açıklanmadı. Ama şunu biliyorum: Oren'in çektiği ellere yakın planlar, o ellerle yapılan seçimlerin ağırlığı — bunlar perdeye vurduğunda ne anlam taşıyacak, onu görmek istiyorum.