Sekiz Yıl Beklemek İçin Bir Nedeni Olmalı

'Burning'i ilk izlediğimde, filmin sonunda salondan çıkmakta zorlanmıştım. Çıkmak değil, aslında ekranla aramdaki mesafeyi yönetmek zorlaşmıştı. Yoo Ah-in'in baktığı o son çerçeve — ya da baktığını sandığımız — zihnimde yerleşip kalmıştı; Lee Chang-dong'un çözdüğü bir şey yoktu, bir şeyi kapatmıyordu, tam tersine bir kapıyı ardına kadar açık bırakarak ayrılıyordu. 2018'di. Aradan sekiz yıl geçti. Şimdi 'Possible Love' var ve 27 Ağustos'ta Venedik 83'ün ana yarışmasında.

Sekiz yıl sessizlik. Bir yönetmen için bu uzun mu? Kimi için değil. Ama Chang-dong'un filmografisi zaten hep böyle: 'Oasis' ile 'Secret Sunshine' arasında dört yıl, 'Poetry' ile 'Burning' arasında sekiz yıl. Hız onun sözlüğünde yok. O yüzden beklemek de onunla sözleşmenin bir parçası. Ama bu sefer dönerken Netflix'le döndü — ve bu tek başına bir tartışma.

Platform Parası, Auteur Kontrolü

164 dakika. Netflix için yapılmış, ama 164 dakika. Platform normlarına uyan bir şey değil bu süre. Chang-dong'un 'Burning'i de 148 dakikaydı; yönetmen ritmine hiç taviz vermemiş. Kasım'da Netflix'te yayınlanacak, ama öncesinde Venedik, ardından TIFF ve ardından Güney Kore ile Batı'da kısıtlı salon gösterimi. Salonun platform karşısında taktiksel olarak kullanıldığı bu model artık bağımsız-ödül sinemasının yeni cephesi.

Filmin hikâyesinin çekirdeği şu: iki evli çift bir cenazeyle kesişiyor. Mi-ok ve işten çıkarılmış kocası Ho-seok, küçük oğullarıyla sade bir hayat sürüyor. Öte yanda Ye-ji, işten çıkarılanların hayatlarını belgeleyen bir belgesel yönetmeni — ve zengin kocası Sang-woo. Bir belgesel yapımcısının yoksulları izleme eylemi ile sınıf farkının ürettiği bakışın kendisi — bu seçim tesadüf değil. Chang-dong yıllardır sınıfı bir arka plan olarak değil, karakterlerin derinden biçimlendiği bir güç sahası olarak işliyor. 'Peppermint Candy'den bu yana bu çizgi kırılmadı.

Kadro meselesine gelelim. Jeon Do-yeon, Sul Kyung-gu, Zo In-sung, Cho Yeo-jeong. Bu isim dizisinin ne anlama geldiğini Kore sinemasını takip edenler bilir: her biri kendi başına bir sinematik ağırlık merkezini temsil ediyor. Jeon Do-yeon ile Chang-dong'un birlikteliği ('Secret Sunshine'da Altın Palmiye) hâlâ Kore sinemasının göçmez referanslarından. Bu filmin kadrosu tek başına bir beklenti ekonomisi üretiyor — ama Chang-dong hiçbir zaman oyuncularından daha büyük olmayan bir yönetmen değildi. Aksine, onları sindiren biri.

Venedik bu yıl güçlü: Herzog, Moretti, McDonagh, Kore-eda, Boyle. Altın Aslan yarışı hiç de öngörülür değil. 'Possible Love'un çözümsüzlüğe olan iştahı, jüri başkanı Maggie Gyllenhaal'ın ne tür bir sinema anlayışını ödüllendireceğine dair soruyu da beraberinde getiriyor. Ama aslında Lee Chang-dong için ödül ikincil bir hesap. O filmi bitirmek için sekiz yıl bekledi. Bu sabır bir şeyin kanıtı.

27 Ağustos çok yakın. Lido'dan çıkan ilk sesler gelmeye başlayacak. Chang-dong'un bu sefer kapıyı kapatıp kapatmadığını, yoksa yine o tanıdık açık sonu mu tercih ettiğini o zaman konuşacağız. Ama bir şeyden eminim: 164 dakika boyunca birikmesi gereken bir şey var. Çünkü sekiz yıl beklemek için bir nedeni olmalı.